Ο Θανάσης Σκρουμπέλος κάνει μια βόλτα στη γειτονιά του και συζητά με τους γκουρού της μπάλας και του στοιχήματος για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου
Oταν μιλάει ο Λέλος εσύ ακούς, δεν μιλάς. Ποιος και τι είναι ο Λελος; Ο Λέλος ήταν μπουκ στη δεκαετία του '60 στο Σικάγο (κατά Τσικάγκο μεριά), λίγο πριν από τη χούντα γύρισε στη γειτονιά και συνέχισε εδώ το μπουκ. Συνδύαζε από τότε πεντάδες τετράδες, παρολί στο ποδόσφαιρο κι έκλεινε με δικό του βιβλίο (μπουκ) τα πονταρίσματα εκτός ΠΡΟΠΟ (μόνο το ΠΡΟΠΟ υπήρχε τότε).
Ο καλός μπουκ είναι φίλος με όλους και με κανέναν. Σήμερα τακίμι με τον τάδε, αύριο με τον παρατάδε και ξεχνάμε τον τάδε που δεν είναι πια στα κόζα. Στο μπουκ του είχε σημειωμένους πολλούς κυνηγούς της ελπίδας, τον καφετζή, τον ασφαλίτη, τον ταβερνιάρη, τον δικηγόρο, τον αιτησιογράφο, τον μπαρμπέρη, τον γιο του δημάρχου, ακόμη και την παπαδιά (έπαιζε κρυφά από τον παπά, ίσα που τα κουτσοκαταφέρνανε από τα ισχνά σπόρτουλα, ένεκα η γειτονιά λαϊκή και φτωχή κι ήθελε τσόντα να βάλει ο Άγιος το χεράκι του να πιάσει το παρολί η παπαδιά, να δούνε άσπρη μέρα, γιατί με τις παρακλήσεις και τις προσευχές ουδέν). Μας είχε όλους σχεδόν γραμμένους στο μπουκ του ο Λέλος, ακόμη και τον τοπικό πολιτευτή. Από αυτόν μάλλον έχανε. Εμ, τι, πέντε η αλεπού, δέκα το αλεπουδάκι;
